Lasgush Poradeci

1899 - 1987

Maja e Çelur Lulet lulëzuan me të parë djellë kushedi ç'duruan që kur janë mbjellë: që kur u përzien me rër' e me ujë, dhe u lagn' e u lyen pa bujë e rrëmujë. Pa zë psherëtimi, zë e vaj të kotë, i ngurroj thellimi nënë dhen' e ftohtë. Edhe balt' e ndotur, edhe llum' i ndyrë i patnë përlotur me ngjyrë e mënxyrë. Ato piperonin me një sulm i qetë dhe mbinin e shkonin që përposh përpjetë. Që ngaj errësira brenda në dhè thellë ndillnin krejt të lira dritën edhe qelltë. Sa me rënd' i mbante rrënj' e balt' e nxirë dh' i tërhiqte e s'i ndante për në fundësirë, dhe sa m'i padukur edhe sa m'i zjarrtë ishte sulm' i bukur për në qiejt' e lartë, aq më lirë e fshehur, dh' aq më me ngadalë rritnin pa pandehur sulmin e pandalë: Dhe ja, ndizet era mbi barishte e bimë! Ja! qesh pranëvera nëpër ngashërime! Ja! sa lul' e qetë çeli gjinë e sajë, përmbi degë e fletë atje lart në majë!

Poradeci Perëndim i vagëlluar mi Liqerin pa kufir Po përhapet dal-nga-dale një pluhúrë si një hije. Nëpër Mal e nër Lëndina shkrumb' i natës që po bije, Duke sbritur që nga qjelli përmi fshat po bëhet fir... E kudó krahin' e gjërë më s'po qit as pipëlim: Në katund kërcet një portë...në Liqer heshtë një lopatë... Një shqiponjë-e arratisur fluturon në Mal-të-Thatë... Futet zemra djaloshare mun në fund të shpirtit t'im. Tërë fisi, tërë jeta, ra... u dergj... e zuri gjumi... Zotëroj më katër anë errësira... Po tashi: Dyke nisur udhëtimin mes-për-mes nër Shqipëri, Drini plak e i përrallshëm po mburon prej Shëndaumi...

		Dimër Shpirti im që sot u mbyll Dhe gëzimin m'a përzuri. Nëpër mal e nëpër pyll Zu dëbora prej qëkuri. Bjenë flokët një-nga-një Mi katundin e shkretuar. Dyke mardhur nënë të Dheri fjet e ri mbuluar Flet nga-dal e shpirti im, Dhe në zi pikoj si fleta, Pa me qit as pipëlim Tërë fili, tërë jeta. Në kaq heshtje-e qetësi Ndjej vajtimthin e një shpesi: Psherëtin me zë te ti Jet' e trembur se mos vdesi...

 

		Malli Syri-i bukur që t'u mvrenjt - Syri yt që më lëndon Do më lerë-a von a shpejt, Do më lerë-a shpejt a von. Sapo shpirti m'u delir - Shpirti im i nxirë krejt - Do më lerë me pahir Syri-i bukur që t'u mvrenjt. E do mbetem përnjëmend Varfanjak si mbret pa fron: Mbretëresha që më çmend Do me lerë-a shpejt a von. Do me lerë-a von a shpejt, Do me lerë-a shpejt a von, Syri i bukur që t'u mvrenjt - Syri yt që më lëndon. Do më lerë...A! po si - Qoftë-aherë-ose tani - Do të qaj aq dashuri Që të humb me mall te ti?

 

		Shpirtit Të lus, o Lajmës i qielluar! O Frym' e Zotit, vetë Zot! Me hirin t'ënd të pashteruar Që ka mburim përjetësije, Hirplot, o Shpirt, nër gaze Ti-je. Dhe nër mjerime je hirplot! Ti botës s'onë-i prure lajmin E nj'ëndërimi të pafaj: Për mallin t'ënd me të pastajmin Ti kuvendon që përmbi botë, Dhe në gëzim i bije lotë, I bije gas në zi të saj. Kur del mi male yll'i ditës e shuhet nata prapa ti, Ti me vështrimin vetëtitës çkëlqen në fund të zemrës s'ime Dh'i bën prej këngës së një grime Një të përjetshme-harmoni. E kur pat humbur jet' e dherit, Kur syr' i lodhur m'u përgjum, Në shkëndijim të kandilerit M'i cfaq ylberin e një rruaze...- Fatlum, o Shpirt, ti je nër gaze, Dhe nër mjerime je fatlum! Sot hapa sytë që-me-natë E po këndoj si kurrëkush: drejt lartësisë se pamatë Ah. mëshiro të ngjite- i cmuar Prej gjirit t'im të përvëluar Fjalim'i mallit t'im mjerush.

 

		Syt' e Lumtur Ishe vogeloshe...isha mituri... Kur më dole mbudhe, ti moj lumja ti! Vinte perëndimi me të vagëlluar Pa m'i shtire tinës ata syt' e shkruar. Ata syt' e shkruar, sytë moj të fjetur, Shtatë vjet me-radhë t'i kam përshëndetur. Kur më pe së pari, more-e m'u largove, Kur më pe së dyti, more-e m'u afrove, Kur më pe së treti, more-e më pushtove, Të putha në gushë, ti m'u turpërove, Papo ule kryet e shkove vajtove.

 

		Je Ulur Fort Kujtimi im që më s'më jep të qetë, Kujtimi im q' u llaftaris pas teje, Në qetësi ësht' isker prej rrufeje, Në ças llaftare zjarr e flakë vetë. Çkëlqen si prush kur skëterrohen retë, Kur mall' i dhembshur zë buçet ndaj meje. Kuptimin t'im o! ndjeje-ahere, ndjeje, Se n'atë hof m'a ndrin ah! zemr' e shkretë. Kaq mot-më-mot shkëndijat m'j-u shpërndanë Gjith përmi kulm të bimës më së gjatë... M'j-u përeluan gjith me tjetër anë...- Je ulur fort, po syt' e mi të panë: Plot me stoli kjo lul' e zemrës s'ate! Si kopsht i mbushur plot me jargavane.

 

		Dora jote Ledhatarja Dora jote ledhataja, ësht' e zbetë si qiri. Dora jote ledhatarja lëshon dritën e dëborës. Kur t'a ndjeu magjinë-e pastër që të shtrydheshe prej dorës, Shpirti im i frymëzuar regëtiu në llaftari. Se me lëndë magjistare u pat bre tul' i saj; Tul'i saj u pat gatuar me vaj erë-e brumë dylli; I dha hëna pak të ndezur, pluhur t'artë-i fali ylli, E kështu m'u duk hirplotë- haj! o dor'e vashës, haj! Në vështrim të dorës s'ate ç'pat, o! balli që m'u vdar? Ç'pat qepall' e përlotur q'i ra pika tatëpjetë?- Dor'e bryllt' e vashës s'ime, dor'e paqme, dor' e zbetë, Vetëtiu me prush magjije e më bëri mendimtar. Dora jote që më dhimbset, dora jote që më çik; Dora jote që më shtrihet sipër temblave gjumashe; Dora jote: zemra jote që t'u nda më pesë fashe... Dh'u bë dorë të më ndali ndaj dyshoj se mos ik...

 

		Pamja Sot u pamë-e sot u ndamë Dhe nuk thamë njëzë fjalë; Kur u ndamë vamë-e qamë, Qamë shpejt ca lot me valë. Edhe shpejt kur me të dalë, Vamë-u pamë-e shumë thamë, Thamë fjalë, fjalë, fjalë, Pastaj kurrë më s'u ndamë. Nuk u ndamë-e vetë thamë: ç'këto fjalë? ç'këto lotë? Ç'ky vajtim q'u vramë-e ramë Shkrumb e pluhur nënë botë? Ah kur ramë, kur u dhembmë, Ndritej dhembja dritë-e artë... Kur u dhembmë, kur u shembmë, Shkrepej yll në qjell të lartë... Yll e dritë bukurija, Qjell i lartë perëndija, ç'vjen e shkon e vjen si hija, Plas e s'plas kjo dashurija.

 

		Përse të Dua Se të desha vetë, Dhe t'u nqasa vetë, Dhe të putha vetë- Prandaj. Dhe të humba largë, Dhe të ndoqa largë, Dhe të gjeta largë- Prandaj. Se të desha prapë, Dhe t'u nqasa prapë, Dhe të putha prapë- Prandaj. Dhe të humba vashë, Dhe të ndoqa vashë, Dhe s'të gjeta vashë- Prandaj. Se të gjeta grua, Dhe të desha grua, Dhe të putha grua- Prandaj. Dhe s'më flet përhera, Dhe s'më nqas përhera, Dhe më plas përhera- Prandaj. O, prandaj të dua, Prandaj vashë-e grua, Fshehtësi për mua- Prandaj.

 

		Zemra Bëj e ri mendohem, Të mos t'afërohem, Bën e ri mendohesh Të mos m'afërohesh. Dhe ri bëj e bëjnë Mos të shkoj andejnë, Dhe ri e bën bejnë Mos të shkosh këtejnë. Ha! tek bëj kështuzë, Hop! të shoh këtuzë! Ha! tek bën ashtuzë, Hop! buzë-për-buzë. Pa me puth një herë, Pa të puth dy herë, Pa më puth tri herë, Të puth tridhjet herë, Uf! moj zemrë-e mjerë... Zemër-lule-e-verë, Gas-e-vrer-përherë, Zemër-kopsht-me-erë, Zemëra-skëtere.

 

		Durimi Tashi me gas, tashi me lot, Tashi dhe nj'herë, Duro durimin si për-mot E si përher. Mendo mendimin zemërak, Ndaj vjen të sjellë Sa leu e zjeu e shfreu me gjak Në zemër fellë; Sa pati shkrirë aq ëmbëlsi Dyke kënduar, E vaj e zi e shkrumb e hi Të pambaruar; Dyke përflakur plot me gas, Plot afsh të ndritur, Një mall të math që më vjen pas, Kujtim-zhuritur; Vjen ku përplaset përmi dhé, Nër ulërimë, e greminuar si rrufe, Kjo jeta ime; Ku mban shtrëgatën me sa mund, Dhe kësaj radhe, E hapur krejt, gjer mu në fund, Ah plag'e madhe; Fund e gjehenë e ang i zi, Jetë pas jete, Yll-dashuri! Hon-lemeri Që mbaj me vete! Edhe mendoj mendim me lot, Me përvëlime, Duroj durim të mbushur plot Me zemrën t'ime.

 

		Gremina Ti sot as qesh as qan, Ri larg e qetë. Në shpirtin t'ënd ti mban Një faj për jetë. Një dashuri me gas, Siç fryri era, E zure shpejt në ças, E le përhera. U ngrove-ashtu sa mund, As shumë-as pakë, S'të ndriu përdrejt në fund E bardha flakë: Më ndriu e griu e shkriu Ah mua zjarri! U mvarrësh un'i ziu Mi buzë varri! E nuk më dhemb aspak Një vdekje-e gjallë, Ndaj qava lot me gjak, Si në përrallë; Ndaj hoqa rëndë-ashtu, Gjer në greminë, Llaftarën që më zu Për dashurinë; Për dashurinë-o Zot, Që shemb një burrë, Që s'e pat ndjerë dot Gruaja kurrë; Që lind e ndritur krejt, Bukuriplotë! Me dritën drejt-për-drejt Nga drita jote! Që qesh e qan e zjen, E s'jep të qetë, E zjen e bren e shfren, E s'vdes përjetë.

 

		Vdekja e Noisit Me zjarr ju flas... me zjarr Në gjirin tim kam hapur varr... Që t'i jap shpresë- edhe t'ja marr... Un' ik liqerit zemërak Fatlum dh' i pastër si zëmbak, Po zemra ime kullon gjak: Se vijnë- urtuar zogjtë-e mi, Dh'u jap ushqim me dashuri- Një dashuri për llaftari: Pa nis ah! Gjirin ta godas... Dh'e hap ah! gjirin për një ças... Dh'i nginj ah! zogjtë- e vdes me gas!... Ahere - helmohet e buçet Pas mallit tim liqer-i shkret, E rrit tallazin posi det. Ay e tund , ay e shkund, Ay e hap sa me të mund, Gjer mun në gjit,gjer mu në fund. E shpirtin dyke ma përcjellë Më thotë ah! shih sesa 'sht'i fellë... Ky gjir'i em që të pat pjellë... Me zjarr ju flas... Me zjarr...

 

		Ç'u mbush Mali Shqipëri! moj nëna ime, Më ke rritur me thërrime! Shqipëri! të qofsha falë, Të kam nënë e më ke djalë ******** Ç'u mbush mali me dëborë, Ç'u mbush deti me pamporë, Seç u mbush e shkreta Vlorë Plot me krushq e me dasmorë, S'janë Toskë e Malësorë Me flamur të kuq në dorë Si dhëndurë me kurorë. Ç'u zbardhë malet, ç'u zbardhë: Nga çdo anë seç na ardhë Shqipëtarët gunë-bardhë, Seç na ardhë palë-palë Duke rutulluar malë Kush më këmb'e kush më kalë Kush më shpejt, kush më ngadalë; Kush i lum e kush i gjorë Kanë zbritur mun në Vlorë, Mun në Vlorën e lirisë, N'atë thelb të Shqipërisë.

 

		Lodra e Dashurisë Kërkova Lumturinë, Gjer më sot, Gjith më të kot. Shijova çupërinë, Një mot. Me shpirtin plot. Kullova Djalërinë Me lot, Që s'thahen dot. Kuptova Dashurinë Që lot - Kur shemb! o Zot!

 

		Kujtimi Edhe në mungove, Edhe në ndryshove, Edhe në dredhove, Në më gjarpërove: Kujt j-a dhè mungimin? Kujt ja dhè ndryshimin? Kujt j-a dhe dredhimin? Kuja gjarpërimin? Mungime-e ndryshime, Mungime-e dredhime, Dh'ato gjarpërime- Hon për zemrën t'ime. Zemr' e mall i parë, Zemërëz' e vrarë Kujton dyke qarë, Pushton me llaftarë Lulen e pavdarë, Trupin e pangarë. Pa ri pshoj qetuar Dyke ëndëruar Ndaj po puth nër duar- Si ndaj koh' e shkuar- Fort i dëshëruar, Fort i dhëmshëruar, Fort i lumtëruar, Ballin dritë-qëruar Syrin qjell-kulluar, Gjirin-vajzëruar, Trupin-qumështuar

 

		Mitrush Kutelit ...Pa m'i prit edhe Mitrush Kutelit ...Pa m'i prit edhe këtonë, Iskëra të zemrës s'onë. Prit-m'i shok n'ato mërgime Fjalëzat me regëtime, Nga buçim'i zemrës s'ime. Zemra ime buçim-shkretë Zjen e bren e s'gjen të qetë, Plaset e përplaset vetë, Vdes përkohë-e lind përjetë.

 

		Dëgjimi i Zemrës Kur të më kujtosh, Kur të vish të shkosh, Kur të shkosh këtejza pranë Që të çmallërosh Ç'po dëgjon kur shkon? Kur vjen e përgjon? Ç'përgjon zemra në kët'anë Fund në këtë hon? Zemra jote sot, Zemra jote mot, sot e mot në ç'mallërime Zemra që s'fle dot Seç të ndjen këtaj, Seç të ndjen pastaj, Seç dëgjon ndaj vetes s'ime (Si ndaj vet'e saj): Mall e vrer që mbaj Qaj, moj zemër, qaj. Vrer e mall që flas Plas, moj zemër, plas.

 

		Ku vemi Shpesh Në zemër t'ënde vetëm unë, Në zemër t'ime vetëm ti, dhe jashtë bota fjalëtare, Dhe jashtë syri plot zili. Dh'ashtu filluam përngahera Një vetësi plot ëmbëlsi, Të mos na shohë syr'i botës, Mos na zemrosh, moj njerëzi. Dhe ikm' e ikmë gjith-më largë, Dyke kërkuar pak liri, Që me t'u ndezur flak'e ditës, Gjer më të mugëtit të zi; Gjer në mesnatë-e pasmesnate, Oh! E pangopur e arrati! Un' hijerënd' e mvrerësuar, Ti buzëndritur në stoli. Nër ato male shtat-mëdhaja, Nër ata pyje me fshehtësi, N'ato mburima lozonjare, N'ata shkëmbenj plot llaftari; Ku fryn një erë pastërtije, E vetëtin një bukuri, E ritet malli posi deti, E ndizet zemëra në gji; Ku nuku duket asnjeri, Ku vemi shpesh veç un'e ti Ku djeg si zjarr, moj dashuri! Ku ndrin si yll, moj perëndi!

 

		Ku shtrohet Vala... (Romancë) Ku shtrohet vala përmi zall E fryn një këng' e pakuptuar, Të pashë, motër, plot me mall, më pe me shpirt të llaftaruar. Q'aherë silleshim me nge Gjith vet-i dytë, vet'e dytë... Dh'i shtinja sytë gjith përdhe- Gjithë përdhe m'i shtinje sytë... Po me t'u ndarë vet e vet, Më s'kishim turp që s'kishte fjalë... Na ritej malli posi det, Posi një det që vjen me valë: E prapë silleshim me nge Gjith vet-i dytë, vet-e dytë; E prapë sytë gjith përdhe, Gjithë përdhe pikonin sytë. .......................................... .......................................... .......................................... .......................................... Q'aherë qamë plot me mall Atë vështrimin e kaluar, Ku shtrohet vala përmi zall E fryn një këng' e pakuptuar. Se kish kuptim që s'kish kuptim, Kuptim'i fellë-i mallit t'onë; Se malli jon'ish zotërim, Që robëron përgjithëmonë; Se s'dashuronja-as un' as ti, Po dashuronte dashurija: Një dashuri - një fshehtësi M'e fshehur sesa fshehtësija.

 

		Syt' e tu Vetëtimtarët Syt'e tu, vetëtimtarët, i mbulon pluhur i zi. Syt'e tu vetëtimtarët ndezin yj mi vala detesh. Me vështrim të perënduar, kaq hirplotë ti më mbetesh Si t'i fshesh qipall'e rëndë të paçmuarat stoli. Kur i pash'oh! Në nat'helmi, hën'e largë-ish derdhur n'ar. Kur i pashë në nat'helmi, ar i derdhur m'u bëj zija: M'u bë gas ndaj fërfëllonte vgjeri-i shenjt' hijen e tija: Mi shtrat fletë sapo shtruar...na shij qjelli zilitar... Syt'e tu- enigm' e kohës; syt' e tu-çudi pa çmim; Syt'e tu- çkëlqim gazmuar i skëterrës dhemshurishte. Kish durim yll' i zhuritur, yll me zjarr durimi kishte, Që krijoj kaq dritë djelli, që mbaroj kaq dëshërim. Syt'e tu vetëtimtarët, sillen qark gjerakorisht. Syt'e tu vetëtimtarët ëndërojne-aq të qetuar. Ndaj shtron hijen vgjeri-i shentë kur i putha-i llaftaruar, Syt'e tu vetëtimtarët buzëqeshnë dhemshurisht

 

		Vallja e Yjve Yjtë-e ndezur si fingjill, Që vërtiten palë-palë, Prej mosgjëje zunë fill Plot me jetë-e mall të valë. Zunë fill me dashuri Që kur bota zu të ngjizet, Pa sikush për shok të ti Përvëlohet edhe ndizet. Ndizet ças edhe për ças, E si kurrë s'ka të shuar, Pa pushim i vete pas Me një sulm të llaftaruar. E si kurrë nuku mund Ylli yllin që t'a kapë Rrotull qiejve pa fund Venë-e-vinë-e-venë prapë... ....................................... ....................................... ....................................... ....................................... Do të venë fluturim Kudo janë-e kudo s'janë, Nëpër qjell që s'ka mbarim, As fillim, as fund, as anë. Kur mi të, kur nënë të, Kur me hire-e kur pa hire, Do përëajnë gjithënjë Hapësirë...shkretëtire... Ata ikin varg-e-varg Me një etje të pashuar: Sesà fellë-e sesà larg Shoq me shoq u pat larguar!... Kùsh j-u fali-aq dëshërim, Dh'aqë zjarr e aqë flakë, Dh'i gatoj me aq durim Yjtë-e lum e varfanjakë? Se do një, si për çudi, Ku prej syresh rreh të ftohet, Shoq i vet, nga mall'i ti, Më me zjarr zë përvëlohet... Dh'i vjen qark më me vërtik E me dhembje më të nxehtë, E si ik...si gjithë ik... E pushton me zjarr të vetë: Sa më pak e shmbëllen: Aq më shumë-e ndjek dëshira... Pa nga malli që s'e gjen, Dridhet gjithë hapësira. ...Kur po ja! Se që përtej Ndriten erërat nga pakë: Yll-i çdukur nëpër qiej Vetëtiu e mori flakë: J-a pat shtënë me një ças, Mun në mes në kraharuar, Shoq' i vet q'i sillej pàs Me një sulm të llaftaruar; Q'e kish flakën mun në gji, Q'e zhuritte dashurija, që çkëlqente me zili Rrotull rrezeve të tija. Yll i mjerë e yll i lum! Yll i lum e yll i mjerë! Sapo drita t'u përgjum, Sheh një shoq nëpër skëterë; Ay vin... e gjith vin..., Gjith më pranë... -e gjith më pranë...- Sesà ndrin e vetëtin!... Sesà ndjen një gas pa anë!... Sesa ndritesh përsëri! Sesì ndizesh përsëpari! Sesì djek me dashuri Posi yll margaritari!... Dashuri! Heu! Mall i ri! Dashuri! këng' e durimit! Ti liri! Ti robëri! Ti valim i shkrepëtimit! ........................................ ........................................ ........................................ ........................................ Yjtë-e ndezur aqë larg. Lozin vallen e dëshirës Dyke ndritur varg-e-varg Nëpër terr të errësirës.

 

		Kur të më jesh e Zemëruar Ti m`u rrëfeve për sëpari shkrepëtimtare në stoli, Un` ëndërrova se në zemër po më valon një mall i ri. O, ç'ka që m`u venit qipalla me kaq të ngjethur të pafaj? Haj!shkretëtirë-e-zemrës`s`ime! Dhe haj! e zeza jetë,haj! Posi një yll i perënduar më pate humbur gjith më larg... Nga malli yt i thura fjalët gjith sërë-sërë-e-varg-e-varg; E çdo mendim e pata tretur vetëm n`ërgjënd e në flori, O,vashë-e lotit të zhuritur që vetëtin nër syt` e mi.- Prej largësisë së pa anë kalon durimi mot-me-mot... Pas kaqe kohë dhemshurije,ndaj vëndi-i lum as eja sot! Në gjirin t`ënd të llaftaruar m`a lerë mëndjen t`a humbas, Të ndjej si zemra më gatohet plot me dëshir` e plot me gas. Ti buzëqesh-më-zilitare,e më çkëlqe si vetëtim, E më vështro me sy pëllumbi drejt mun në fund të shpirtit t`im; Se gazi-i-kthjellt` i lumtërisë, që çel si lulja në mëngjes, Si lule-e pastër do më mbijë në krahruar mun në mes: Kur të më jesh e zemëruar, më shpirt të vrarë-e varfnjak, N`e mbajç në zemër zembëratën, prej helmit t`ënd s`do heq aspak; S`do psherëti n`e lënc të vdesë,a në `m`a thënc,në mos m`a thënc: Mjafton një mvrejtje-e buzës s`ate,që të më bësh të prishem menc.

 

		Gjarpërushja Haj të mirremi për dore, Nep-ma zemrën që ma more, Gjarpërushe pikëlore M'u vrapo q'andej matanë, më qëndro në zemër pranë, M'i vështro sa lot më lanë. Të fjalonemi ngadalë, të pushtonemi pa fjalë, Plot me afsh e duf të valë. Me atë vetull-vetulluar, Me atë shtatin-gjarpëruar, Me ato kraha-fluturuar Vetullo,moj vetullushe! Gjarpëro,moj gjarpërushe! Fluturo,moj fluturushe!

 

		Kush ta fali Bukurinë Kush ta fali bukurinë Që t'ë më trerosh të zinë! Kur të pashë për të vluar, Pëllumbeshë pendë-shkruar, Bubu! plumb në kraharuar, Plumb që vret dyke gjëmuar! Mbledhur shoqet me një qoshe, Diç, m'ju flisje, dic m'ju thoshe, Gushë-e-llërë-e-gji-bardhoshe. Pa me syçkëzat e tua, Sy-larme! ç'më fole mua. Leshrave t'ju binte hija, Yll i ndezur me shkëndija, Ndezur mun në mes në ballë, Të më vesh në dhè të gjallë.

 

		E mora Shoqezën Përkrah E mora shoqezën përkrah, E matmë rugën ca-nga-ca, Sikur na ndillte larg diçka. Pa zu dita perëndoj, Pa zu nata na mbuloj, Pa zura shoqen ta pushtoj. Përse buçet liqer i qet! Liqer, ti ç'thua ndaj bucet! Ç'far' pe, liqer, mi zall të shkretë? E çasin kur e sjell nër mend, Kur sjell nër mend, ah! atë vend, As rroj as vdes, po jam pa mend.

 

		Kur në Flakë Kur në flakë të qiririt zë mendonem net-për-net Dh'e ndjej shpirtin e kulluar nëpër dritën që më tret Prej skëterrës se pa matë më del bot' e ëndërruar, vetëm ti, o im-e dashur net-për-net më rri larguar Po çdo ëndërr që më shfaqet prej skëterrës së pafund çdo mendim i llaftaruar që më dhemb e më përtund, Duke rënë prej së lartash posi pikë zemërate T'i përshkohet për-së-thelli bukuris' së qenies sate. T'i përshkohet mes-për-mesi dlirësis' së shpirit tënd, Ta merr pamjen e fytyrës, bëhet shkronjëz e kuvend. Ai del prej shkretëtire ment' e mi të m'i stolisë E ka tingull llaftarie, ka verbimin e magjisë, Ndrin i kthjellët e i pastër si pasqyrëz' e një kroj Pa nëm fytyrën tënde ta vështroj... nuk ta vështroj... O! fytyr' e vjershëruar që më mbush me dëshërime! Q'i fal gaz përjetësie dashuris' së zemrës sime! Që më bën kur ment' e mia regëtijnë varg e varg Të të ndjej aq fare pranë, të më jesh aq shumë larg...

E Maili yn

na shkruani