KUJTO Ti kaltërim ke qenë dikur. U erre. Nuk e kupton çfarë do të thotë kjo? Kujto se si vërsulej rrezja ime shigjetë drejt qiellit tënd. - Kujto. Kënaqësi e sigurisë të erri. Tani shpotit të tjerët, duarxhep. Po buzagazin aq krenar të paqes përse fytyra jote më s’e jep? Si paralajm në ato mbrëmje prilli me heshtje plumbi ma prisje çdo fjalë. Ti kaltërim, ti egoist i kaltër, m'u fike në duar ngadalë.

TURMAT

TURMAT, qe inerte derdhen dhe fryme marrin me injorim, lane pasoje mbi shpirtin tend mbi shpirtin tim.   Mamka LETER MAMKES mos ta lexoj kete leter tjeterkush vec teje, jo se sekrete, por ende nuk jam e forte plotesisht per t'i mundur keto qe po te them: Tirana eshte fare e zakonte. me ngushtesine e shtepive te uleta, me udhet e lodhura te dimrit, me nje pesembedhjetekatesh ne qender ngritur si utopia ime, me roje te perforcuara ne udhekryqe ambasadash, me police-cukapike qershori te zbehur. Dic parandjej, mamka! Kurre shteti nuk ka qene kaq perballe njeriut, kurre tradhetia e burrave nuk ka qene me ne mode, kurre gjume me te rende nuk kane fjetur netet dhe grate me te humbura, me te zbrazuar. Po te them e dashur, rreziku po me fton duke qeshur me gojen pa dhembe te nje dashurie kafshuese me carje ne karakter, qe eshte nje pjese e qarjes shoqerore, po me ofrohen detyra, miq e te njohur te shumte, te gjithe te larte nga emrat, por te ulet nga tensioni i jetes, perpiqen te me ngrene duke u kapur pas meje, po me rrezojne ende pa u gritur. E dashur, degjome pa shqetesim, une do t'i grij, do t'i grij po te them, ne vargjet e mia. (1985)   Mama MAMA DHE BIJTE Gjithmone e me ralle te shoh, gjithmone e me teper cuditem si dola nga barku yt dhe ti je ime bije. Sepse je e vogel, mama, e pafajshme dhe lotet i ke te brishte e te rinj. Ti qe u plake dhe qan si foshnje kur duhet te gezohesh e qe pikellimi te ndjek si urith pikerisht kur liria hap nje shteg. Po ti je e vogel, mama, e pafajshme... O zot, c'deshi nje njeri si ti ne kete bote te sprovuar... Ti akoma s'ke mesuar te genjesh, e shtrenjte dhe duart i ke si dy bonbone te vogla, te emblat duar, te sheqerta nga lotet e tu. Mireserdhe mama! Ja shtepia, filaxhani i kafese dhe miresjellja ime te serviret me kujdes, sofostike eshte, megjithate ne mode... Coje koken, perse qan? Bijte e tu jane rritur tashme- bisha sfiduese, s'i ndjek dot rreziku; ty te duan misheredhimbsur, mama, nuk te harrojne, me mire vdesin, Ke dhe ti ne zemen e tyre nje dritare, nje oval gezimi, drite e shprese, sepse te tute ishin naivet, si kuaj lufte, me syte e medhenj ushqyer me ujera kroi. I deshe fort, mama, sic dite i deshe, i mallkove fort, mama, sa munde i mallkove, me zerin qe e kishte si varg rruazash nbi gur... Dikur...e mban mend, mama? Ne shtepi kendoje, ishe e re, e bukur tani e kuptoj. perendimi vdiste i lumtur per ate lloj kenge, dhe syri yt i lumtur per ate lloj kenge, dhe jeta ishte oganike, mama: luanin kalamajte, naivett qe ti i rite me delir horizonti... Ja ku i ke perballe, te rrahur me jete e me sprove, felligeshtia i ka vrare, por gjakun nuk ua ka sterpikur. Jane te virgjer, mama, te perdalet e tu, jane te virgjer, lakuriq te pambrojtur, me gjithcka te fituar me dhembe. Mos i shaj, mama, se ben faj. Mos i truaj. Te kane dashur, mama, te kane dashur. I duaj. (Kurre prindi nuk mund te mberrije dashurine efemijes.) Kthehu, ece ne vete, mama, mos qaj me. Jane te fundit vjete te tute, ne kete femijeri te dyte mund te ngrohe pak dielli, po t'i teresh syte. Fshiji lotet, mama, jemi dermuar, te buzeqeshesh pak, kjo eshte buke per ne. O femija im i deshperuar, mekati me i madh i perendise mbi dhe.   Çudi ESHTE ÇUDI KUR JE FEMER Mua tani me vjen per te qare.Me duket sikur shkarkesa yjesh me jane grumbulluar te syte. Dot nuk duroj, ndersa cengelat e nervave nderas terhiqen kundrejt njeri-tjetrit. Kangur me foshnjen ne xhep duket figura ime se largu ketu ne bregdet. Me vjen per te qare.Jam bere barre. Me siguri molusqet e buta tani levizin kapaket e forte brenda ujit dhe kandilet e kuq kushedi c'udhetim te mahnitshem kane marre Eshte cudi kur je femer... E keni pare natyren kur tmerrohet,fryn e shkaterron! Kur si perbindesh shkriferon germadhat e mohimit... Pastaj, kur pastaj, e lehte dhe e trandur, me syte e medhenj plot hije pret nje vazhdim, nje lindje femije buze detit ku i vjen per te qare, per te qare, ngaqe se si eshte, eshte me barre. Ne ato ore te dites kur molusqet e buta hapin kapaket e forte brenda ujit dhe kandilet e kuq kushedi c'udhetim te mahnitshem kane marre...