á Nuk e di si tja filloj as kuj tja dergoj kyt leter, ndoshta ka me
ardhur deri ne doren tande,ndoshta ka metur diku e vjeter dhe dote digjet..
ndoshta.. hmm ndoshta edhe ka mu gjindur mas shum vitesh diku larg e mshehur
ne nji shihse ne fun te donji detit a po oqeane!
Isha ne bot te tretur i dashur deri qe te takova ty.. isha pa ndjenja .. pa
shpirt... pa zemer ishaá gur cili jetonte ne mesin e njerzve te gjall.
E jo se nuk dojsha te jam e gjall edhe une si kto njerz por... te gjitha ndjenjat
e mija ishin duke fjetur dhe te mshefuna ne thelci.. shum shum thel aqe sa
as vet nuk e disha a egzistojn. Qendrojsha pran buzes se detit ne oret e vona
duke shikuar te dashurumt.. une kur far bukurije nuk shifsha ne ato mbas ditje
te vonaá duke u falur djelli. Mendojsha se dashurija egziston vetem
ne filma a po vepra , neper keng a po proza.. neper krahet e pellumbave te
bardh... mendojasha se une kam lind mos te jem e dashur dhe mos te dashuroj.
Po ty te kishte falur perendija te jetosh diku larg ... diku ku as vet nuk
mendojsha se ka njeri qe din te dashuron... diku ku hana e bante edhe naten
dit me qendrimin e saj mbi koken tande..atje ishe ti! Dhe nuk te kerkova...
nuk isha ajo shkaktore qe te takoj... nuk dola pran ftyres tande qe te paraqitem...
jo , ty te pruni fati,te solli ne nji menyr misterioze ne krahet e engjujve
te nates! Krejt pa kurr far qellimit.. pa e ditur se ti dote jesh aji qe me
pshton nga terri i syve u afrove dhe ngele pran meje te qendrosh , xune vend
ne zemren time , e chele shpirtin dhe me the , ne te vertet me premtove qe
''dot me mesosh prap te dashuroj'' Kaloshin oret..kaloshin ditet..dhe mengjezat
zbardhshin shum her ne bisedat e gjata .. te pa fundit ner mjet nesh. Kaluten
ndoshta javet dhe un isha e bindur se kjo asht magji , nuk besojsha vet vetes
se uneá gjeta nji dashuri.. nji njeri cili me kuptonte ne xhdo aspekt..
ne xhdo fjal.. ne xhdo mendim me perkrahte!Jo , nuk besojsha,por koha e bani
te veten se pse filluam te numrojn vitet a ja ditet... se pse filluam te marrim
frym si njini ashtu tjetri... se pse e njifshim njeni tjetrin ma mir se vet
veten! E sa pytje... sa her pytshim se pse..pse ishta jeta kaqe e till..pse...pse
te takohemi ne kyt menyr...pse me kerkove a po me gjete...jo ne te vertet
.. a te kerkova ... e pse? Ne nuk ishim ato qe kerkuan njeni tjetrin..ne vetem
ishim ato qe zbuluam ndjenjat e njeri tjetrit dhe filluam te jetojm perseri.
Si kur tme pyten dikush tani qysh kur jetoj a po kur jam e lindur ... une
vetem mund te kujtohem dateve dhe diteve qysh kur me the se me don.. ndoshta
bash prej athere une dhe jetoj. Ndoshta ishte rren e pa zbuluar jeta ime deri
ne ato momente kur ti trokite ne zemer dhe ja hape deren me duart e tuja qe
te bash vend ne te dhe te jetosh aty prej nga kurr nuk ka te dalun... ndoshta
ishte fati keshtu qe te pres kaq gjat qe te kuptoj sa dhimbje kam ne zemer
.. sa dashuri kam ne shpirt... sa lote merzije aq edhe gezimit ne syt e mi...
ndoshta?
Dhe krejt ti fala...pa kurr far mendimi ose pengese ..pa e menduar se ku jam
une e ku je ti..pa ligje dhe pa kufi .. ta fala jeten ! Dhe une jetoj se jeton
ti ne zemren time... une vazhdoj se qendron ti ne shpirtin tim.... une shof
driten se loti im asht emri yt!Dhe dote jetoj.. dote behem dhe ma e fortá
se asnje stuhi smund ta zhgatroj kyt dashuri... dote jem ajo qe ka lindur
per se dytit , ajo qe vdes nje her por me zemer plotá qe e mbushi dashurija
yte. ajo qe te merr me vete edhe atje ku dheu mbulon trupin tim.. ajo jam
une!