Kur gjykohet dashurija!!

Ne hijet e hapave vrapoj duke ikur nga mendimet dhe dhimjet i mija, ne vrapin tim ngatrroj nga pa fuqija dhe kyveti i hupur , ndalohem dhe nxa ven pran nji lisit te vjeter duke u pshtetur ashtu e thyar e lodhur dhe me sy te thamun se as lotet nuk kah te rrijedhin ma. Si kur se ndigjoj diku larg nje za bylbylit te varrumun ose te gjykumun, si kur se edhe ai ishte duke fluturua qe te ikin nga dhimjet e tija, po ku te shkojn, ku te ikin, ku te mshefet as vet se dinte ashtu qe se dija as un.
Qendrojsha ashtu pran lisit te vjeter dhe shikimi me kishte humbur diku larg atje ku ne horizontin e tek sa kishte filluar te lindin djelli. Nga zemra u keput nji buzqeshje qe pata ati mengjesi dhe duke mshefur koken qe mos tme shifsh loti filloj te pikoj , zemra filloj te vajtoj, shpirti qante dhe duart e mija duke dridhur e fshishin faqen se nuk kisha deshir tme shifsh ti duke lotua. Jo se ste pelqejn lotet e mi, jo se nuk me kishe than me 100 hersh qe loti ne faqe te rrin shum bukur por mos qaj kur une nuk mundi ta fshij lotin, jo se deshta te mshefem nga ti, por kisha gjynah te pres nje mengjes aqe te bukur me lot per faqe. Dhe vajtimi i bylbylit e bante dhimjen ma te madhe se ne ato momente edhe natyra ndroji nga dhimjet , deti u trazua nga mendimet, era filloj te ndryshon za duke u tretur neper lisa. Kisha deshir ta dija se cka mendojshe ti ne ato momente ashtu kok ulur dhe duke me ngrof me shikim tand se nuk ishim shum larg, kisha deshir ta dije a mendon edhe ti si aj shpend i brengosun se ndoshta gjykohet dashurija, kisha deshir ta dije se nga kush dhe ne çfar menyre mundet tna gjykojn kush?
Po tna gjykoshin çfar fajtoresh ishim ne? Po tne qesin para gjygjit me çfar krimesh duhet tne gjykojn? Po tne zhgatrojn nga trupi dhe eshnat a ishte dhimje ajo? Po tne lidhshin ne zjar a do te ishin pervelime ato? Po tna gjujshin me gur dhe tna shtypshin kokat a do te ishin shtypje ato? Po tne thershin ne thika dhe brisqe a dote pikojte gjaku athere? A gjykohet ndoshta ashtu dashurija? Po ndoshta vetem zoti mundet tna gjykoje se pse vetem ai e dinte ne ato momente se dashurija ishte duke me gjykar mu se ja ne dashurin, se vetem aie dinte se asnji dhimje , asnji pervelim, asnji pik gjakut, asnji shtypje nuk dote ishte ma randt se ajo qe me prite mu!
Po cka mendojshe, çka dhe çfar mendimesh kishte aj sy i bukur qe me shikonte me buzqeshje dhe mundonte tme jep fuqi ? A mendojshe i dashur se kam frig dhimjet, se kam frig lotet qe u baten pika gjaku, se kam frig zjarmin kur se aj zjarm ishte zemra ime ne flaken e dashuris nga ti, a mendojshe se dote jem e shtypur kur se shpirti ishte duke luftuar me dhimjet e veta, cka mendojshe ti? A po ndoshta ishe i vet dishem se luften dhe brengen ma te fort ne jet e kisha veç dy dit larg dhe u deshte gjithsesi te takohem me to , te bahem fitorja e nji gjykimit te rant cilin nuk munet ta baj ma te zorshem as robi as zoti se une isha duke u ndaur nga ti!
Dhe e solla koken, i dhach fuqi vetes dhe u afrova pran teje, deshta ta pres nji mengjes pran shikimit tand, deshta qe rrezet e para te djellit te ngrofin mua edhe ty njisoj, deshta te ndigjojm vajtimin e bylbylit ne zanin tand, desha te jem aty dhe vetem aty ku zemra kishte xan vend dhe nuk donte te largohet. Me kishte lshua kyveti, me kishte hup fuqija, me ishte ter loti dhe u ndishin vetem nga zemra vajtimet e mija... mua me kishte gjykua dashurija! Po dashurija nuk gjykon ajo gjykohet si mas veprave dhe fjaleve te vjetra!
Nje shpirt te dashuruar, nje zemer qe don me plot sinqeritet dhe mall, nje sy qe loton me piak te gjakut e jo me lot nuk mundet te jet i gjykuar ma shum se te ndahet nga dashurija vet e perjetshme, nuk mundet ta gjykoj askush, as gjykaç, as rob, se ato e ka gjykuar Zoti te jetojn njeni pa tjetrin!