Nuk ka pranver pa gjelbrim
nuk ka lindje pa perendim,
nuk ka ne qell pa yje shkelqim
as jet pa ty o syni im!
Nuk ishin vujtje ato pa dhimb
nuk kishte shpres ne shpirtin tim,
nuk isha e gjall,si hije qendroshe
me zemer gur ,une nuk egzistoshe,
nje jet e kot krejt pa kuptim
pa ty kjo ishte o shpirti im!
Nuk ka shum vite a po koh te gjat
qe vjshta ne zemer te pruni si fllad,
nuk ka as dite aq ne kalendar
qysh kur ky shpirt pa pelset me mall,
nuk ka as det as oqean te thelt
qe mund te bahet ngjyr e mereqep
nuk ka fjali a po ndonje fjal
qe mund ti spjegojt ndjenjat per ty.
Nuk pat asnje njeri te njat si une
qe gjall ishte po jetonte kot,
nuk kish as shpend a po nji lule te gjall
qe kshtu qendronte e vramun me shum mall,
nuk e kish keshtu asnje njeri shkru
qe si mua zoti te vdekur me e gezu!
Isha e vdekur ne shpirt dhe zemer
kur ti me ngjalle dhe bane te besoj
se jeta asht e bukur e shum e lumtur
heren e pare kur nga goja jote ndegjova
fjalet kur mi the "UNE TE DASHUROJ"